Gisteren heb ik voor het eerst beelden gezien van de City of Secrets video clip. Maurice Bossers, de editor, heeft een fantastisch stukje werk afgeleverd. Hij is er in geslaagd om om een verhaal te scheppen in bewegende beelden die mijn liedje ondersteunen. Hij heeft vieze, gruizelige zwart-wit beelden van mij gemengd met felrode beelden van Patrice Chaplin’s film Siesta. De focus ligt vooral op Ellen Barkin, die een mooie knalrode jurk draagt. We hebben de kerk- en biechtscènes uit de film gebruikt en wat shots van Ellen die door de gangen van een donker hotel rent in de richting van een verlichte deur. Het oude Siesta metariaal werkt enorm goed bij wat we vorige week in Amsterdam hebben geschoten. Om het spirituele karakter van het liedje en de queeste naar de vrouw die in de song zit ook in de video te krijgen heeft Maurice me een soort lichtgevend aureool gegeven wat er heel cool uitziet. De montage is niet te flashy en doet echt recht aan het liedje. Ik beschouw dat als een grote prestatie van de editor.

Ik heb een pagina aan de site toegevoegd met 25 foto’s uit de video zodat je een idee kunt krijgen hoe het eruit gaat zien. De clip wordt nu ge-micro-edit en gemastered. Als dat klaar is gaat hij op de post naar SKY TV zodat hij in mijn interview en optreden bij de Gardiners World talkshow kan worden gemonteerd, die over een paar weken wordt uitgezonden.

Zondag 4 oktober hebben we gefilmd voor de video clip van mijn song City of Secrets (iTunes), de song die ik schreef voor Hollywood auteur Patrice Chaplin. De “we” in dit geval zijn mijn regisseur John Nieland, Producer/Cameraman Dennis von Ende, een kleine crew en ik zei de gek. De video clip wordt onderdeel van de aan mijn werk gewijde TV Show op SKY Controversial TV, die over een week of 6 wordt uitgezonden in Engeland en later in de Verenigde Staten. Ik ben zingend gefilmd, al slenterend door het drukke zondagse hartje Amsterdam in de vroege herfst. John is een man met enorm veel drive en energie. Hij had ook een hele duidelijk visie over wat voor clip dit moest worden. Dennis was perfect als cameraman. Kalm, geduldig en met een zeldzaam oog voor details. Hoewel dit hun eerste project samen was, voelde het alsof we al heel lang hadden samengewerkt.

Dit was de eerste keer voor mij in veel opzichten. Het is niet alleen de eerste keer dat ik een video clip maak, het was ook de eerste keer dat ik zo dichtbij en zo direct als artiest in contact trad met een wildvreemd publiek in het drukke Amsterdam. We hebben gedraaid in High Quailty Cinema formaat om de clip zo ‘filmisch’ mogelijk te maken. Tijdens het monteren maken we er vervolgens een gruizig en groezelig zwart-wit van. Tijdens de montage worden ook de scenes van Patrice Chaplin’s 1987 Hollywood film Siesta toegevoegd. Samen met de beelden die we hebben geschoten vertellen we het verhaal van onbeantwoorde liefde waar het liedje over gaat. Ik hoop dat de video echt de vervreemding en wanhoop, de sfeer van de grote stad en mijn interactie met het publiek zal laten zien.

Dit was nooit en te nimmer gelukt zonder de geweldige hulp en ondersteuning van het Camera College in Bergen op Zoom. Dit opleidingsinstituut wordt gerund door camera veteraan Maurice Bossers en biedt media en televisie produktie trainingen aan van het allerhoogste niveau. Maurice was eerder verantwoordelijk voor de video clips van Doe Maar zanger/toetsenist Ernst Jansz. Maurice doet persoonlijk de montage voor de clip. Aan hem de taak om door de ruim 3,5 uur materiaal heen te ploegen en er kaas van te maken. Ik ben blij dat ik gebruik kan maken van zijn enorme expertise en niet te vergeten creativiteit op dit vlak. De eerste versie van de clip is waarschijnlijk eind deze week al klaar. Ik ben ontzettend benieuwd hoe dat er eruit gaat zien.